Koopzegels

Aan de kassa met tien volle boekjes, maandenlang flink gespaard, volop geplakt. Dan eindelijk het moment van inleveren. Zo ging het vaak. Ik was dan de jongen achter de Albert Heijn-kassa, die de boekjes in ontvangst nam, doorbladerde, vaststelde dat alles compleet was, zegel na zegel. En dan uitkeren. Tien boekjes: 520 euro! Ka-ching. Lekker begin van de zaterdag. Toch was het maar een enkeling, die het zo deed. Niet zo gek, want wat een werk! Al dat plakken, je moest er hobby in hebben, een soort bezigheidstherapie. 

Ja, het leverde iets op. 3 euro rente per boekje om precies te zijn. Plus dat je die koopzegels steeds bijna onbewust bij je boodschappen betaalde, 10 cent bovenop elke euro. Zonder dat je het in de gaten had, spaarde je zo een heel bedrag bij elkaar. Ik zag alleen het eindresultaat, die volle boekjes, maar ik had een heel beeld bij dat plakken. Aan de keukentafel, direct na de koffie beginnen, voor de lunch klaar. Met elke bladzijde vol zegels weer een stukje voldoening. Netjes geplakt. Met een bijna jaloersmakende toewijding, ik zou willen dat ik mezelf tot zoiets kon zetten.

Het plakken is niet meer nodig, want de zegelboekjes bestaan bij deze supermarkt niet meer. Afgelopen voorjaar is er definitief afscheid van genomen. Althans, van de fysieke vorm. Want digitaal kan het nog altijd. Ik ontdekte het onlangs in de app. Er komt geen zegel aan te pas. Dat voelt bijzonder. Alsof je hetzelfde doet als die mensen die vroeger met hun volgeplakte boekjes aan de kassa stonden, maar dan zonder enige inspanning. Eenmaal de bonuskaart gescand doet de app al het werk. Met een premium-abonnement gaat het zelfs dubbel zo snel: twee zegels per euro.

Niet lang meer, want vanaf volgende maand schroeft Albert Heijn de koopzegels terug. Vanaf dan regulier niet meer bij elke euro een zegel, maar pas bij twee euro. Het zou ook de ruimte moeten blijven geven voor andere spaaracties, bijvoorbeeld voor kaartjes voor de Efteling, zo luidt de verklaring. De echte reden laat zich raden. De digitale koopzegels zijn door veel te veel mensen ontdekt, in totaal zijn er anderhalf miljoen (!) digitale spaarders. Het is in korte tijd erg populair geworden, bijna lucratief. Tijd om het in te perken, zo moeten ze in Zaandam hebben gedacht. 

Het was volop in het nieuws, leidde tot boze reacties. Niet bij columnist Thomas Verbogt in De Gelderlander. Al had hij het concept niet geheel begrepen - hetgeen hij ook ruiterlijk toegaf. Zijn vraag: je kunt straks toch nog steeds een vol boekje sparen, wat is dan het probleem? Ergens had hij een punt. De koopzegels zijn in de basis helemaal niet bedoeld om de moderne mens te dienen. Ze hebben van oudsher eerder een oefening in geduld in zich. Plakken blijft niet nodig, maar binnenkort zal het weer ongelofelijk niet opschieten. Misschien het beste om dat stukje vertraging met liefde te omarmen. Ik ga voor minimaal tien volle boekjes.