Stroopwafelkraam

Totaal gemist, dat is het eerste wat door mijn hoofd schiet als ik op de sociale media iets zie langskomen over een stroopwafelkraam op de markt in Hengelo. Ik ben wel op de markt geweest, maar ik heb ’m niet gezien. Je verwacht het hier ook niet, het is eerder iets van de grote stad. Het zal vast eenmalig zijn geweest, denk ik nog. Maar niets is minder waar, want deze vrijdag staat het wagentje er weer. Wagentje, een klein ding is het. Wellicht daardoor over het hoofd gezien. Nu bijna weer, want ik ben er al haast voorbij. Richting de vis, de noten, de groente. Dan op het allerlaatste moment: verrek, daar is ’ie, de stroopwafelkraam!

Zielsgelukkig kan ik ervan worden, alleen al van de aanwezigheid. Hoe heb ik deze kunnen missen? Er staat nota bene een grote beachflag pal naast de kraam, met daarop in grote letters ‘stroopwafels’. Inclusief de Nederlandse driekleur. Natuurlijk: nostalgie, romantiek, het spat er allemaal vanaf. Daarbij is het vooral heel erg lekker, het ruikt ook fantastisch. Wel veel calorieën. Mijn gehele middag-, voedings-, en trainingsschema flitst door mijn gedachten. Past ’ie erin, die stroopwafel? Het moet! Snel plannen: eerst nog even dit, dan daarnaartoe, dat nog even regelen. En dan! Dan mag ik van mezelf een stroopwafel.

Terug bij de kraam tref ik een oud-klasgenote van de basisschool, met haar kinderen. Ze ziet hoe ik mijn fiets parkeer, haar stroopwafel is al klaar, versgebakken. ‘Jij bent hier wel gevoelig voor, hè Luuk’, zegt ze lachend. ‘Ietsjes’, antwoord ik. Maar gelukkig ben ik niet de enige, want achter mij sluiten de volgende klanten alweer aan in de rij. De uiterst vriendelijke man is de kraam richt zijn blik hun kant op. ‘Stroopwafel?’, klinkt het. Heerlijke vraag. Alsof je hier ook een suikerspin kunt kiezen. Of drie bolletjes schepijs, met slagroom. Toegegeven: er is wel keus. Er zijn stroopwafelsnippers, of een zakje vol (kleinere) stroopwafels.

Toch draait het allemaal om die verse grote stroopwafels, gebakken terwijl je wacht. Juist ook die wachtmomenten dragen bij aan de totaalbeleving, iedereen heeft hier goede zin. De allerjongsten al helemaal. In stukjes? Een meisje kijkt haar mama aan, schudt haar hoofd. Nee, nee, niks in stukjes. Gewoon helemaal. Een grote mensen-stroopwafel. Een XXL. De trots blinkt op haar gezicht. Veel jonge mensen hier. En toch: zo’n stroopwafel, je gunt het alle generaties. 

Wel de vraag: is het een lang leven beschoren? ‘Zoiets werkt niet in Hengelo’, hoor ik zeggen. Het doet me denken aan de pantoffelkraam, die hier een tijdje op de markt stond. Pantoffels haal je niet elke week. Ik zou zeggen: een stroopwafel ook niet om de week. Maar hoe vaak wel? Maximaal vier keer per jaar, zo stel ik bij deze de regel voor mezelf in. Ergens in het najaar mag ik weer. Ik ben benieuwd of mij er zo lang van kan weerhouden. Om te beginnen moet ik er vrijdag met een héél grote boog omheen fietsen.