Geel kopje

Wat we over hebben voor een kaartspel? De vraag komt van twee jeugdige dorpsgenoten, die zich deze middag bij ons thuis aan de voordeur melden. Ze doen een ruilspel, het is een opdracht van school – zo zeggen ze. Bekend fenomeen. Iets kleins ruilen voor iets groters, nog iets groters, nog iets groters en dan uiteindelijk: wauw! Kan fantastisch uitpakken. Er bestaan zelfs verhalen over mensen die op deze manier een villa wisten te bemachtigen.

Tijdens de introductie van mijn opleiding begonnen we ooit met een paperclip. Een paar uur later eindigden we trots met een enorme discobal, opgevist in een Zwolse discotheek. Nu dus een kaartspel. Wat zet je daar tegenover? Een kladblok? Nee, dat weegt niet op tegen de kaarten. Een waterfles? Bijna 30 euro voor betaald, wordt wat te gek. ‘Geef het kopje van Liesbeth maar weg!’, roep ik ineens.

Liesbeth, dat is Liesbeth Spaansen. Onlangs ging ze met pensioen, na 22 jaar als redacteur voor de edities van Contact te hebben gewerkt. Hoofdredacteur Gerwin Nijkamp van Achterhoek Nieuws schreef een heel mooi afscheidsverhaal, dat twee weken geleden in deze kranten te lezen was. Hij kwam met een heerlijke term: verhalenjutter. Want Liesbeth woont weliswaar al sinds 2004 in onze regio, maar ze komt van oorsprong uit Den Helder. ‘De jutter in mij is nooit verdwenen’, zo liet ze zelf optekenen.

Na de afscheidsborrel op de redactie in Lichtenvoorde kregen de collega’s een geel kopje op een schoteltje, gevuld met M&M’s. Die waren thuis snel op. Nu dus in een fractie van een seconde besloten: dat kopje mag weg. ‘Goed idee, doe je toch niks mee!’, klinkt het aan de ene kant. Mama ziet dat anders: ‘Wat ben jij ondankbaar!’ Mijn moeder kon zich altijd goed vereenzelvigen met Liesbeth, die in Lichtenvoorde niet voor niets als ‘redactiemama’ bekendstond. Haar reactie kan ik raden. ‘Nouja zeg!’, zal ze uitroepen. 

Ik moet me daar enigszins op voorbereiden, want binnenkort tref ik haar weer. Mijn excuus? Tja, ooit was ik ook zo’n jutter. Ik bewaarde zelfs alle horecabonnetjes. Tegenwoordig probeer ik juist minder te verzamelen, meer op te ruimen, niet alles te bewaren, vingerhoedjes en vuurtorens uitgezonderd. Daarnaast was dit cadeautje gedoemd om achterin een kast te belanden. Ik heb niet zoveel met geel, bij zo’n kopje heb ik ook niet de emotionele waarde.

Des te meer waarde hecht ik aan ‘De Liesbeth’, de krant die we als collega’s maakten. Die zal ik goed bewaren, als aandenken aan een zeer gewaardeerde collega én een prachtig mens. Daarbij is het gele kopje ook ergens geëindigd, geruild voor wie weet wat. Waar zouden deze scholieren op uitgekomen zijn? Wellicht ga ik er ooit nog eens achteraan, op zoek naar dit verhaal. En misschien Liesbeth zelf wel, want een verhalenjutter kan hier alleen maar van smullen.