Echtpaar Strijker-Klaij viert briljanten huwelijksfeest

Sociaal bewogen en maatschappelijk betrokken

Door Alice Rouwhorst

HUMMELO – Terwijl vele dorpsgenoten aan het feesten waren op het kermisterrein, vierden Theo (93) en Lies (84) Strijker-Klaij even verderop hun eigen feestje. Precies vijfenzestig jaar geleden gaven zij elkaar het ja-woord en beloofden elkaar in voor- en tegenspoed bij te staan. Dat is wat ze al die tijd deden. Reden voor burgemeester Patrick van Domburg van gemeente Bronckhorst om het briljanten paar te feliciteren met dit heuglijk feit.

Na zijn studie aan de Landbouwhogeschool in Groningen wilde de in Hummelo geboren Theo graag voor FAO (Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties) werken: “Daar kwamen alleen mensen voor in aanmerking die in Wageningen gestudeerd hadden. Toch wilde ik graag voor een groot bedrijf of organisatie werken, het liefst in het buitenland. Ik kwam bij Heineken terecht.” Zijn werk bij deze bierbrouwer was mede de reden voor hun bruiloft. Naast het feit dat ze dol op elkaar waren, trouwden Lies en Theo omdat hij voor zijn werk uitgezonden werd naar Singapore. Dat kon in die tijd alleen als echtpaar, want Lies zou uiteraard met hem mee gaan. 

De huwelijksdatum werd gepland op 10 september 1960. Dit dreigde bijna niet door te gaan, omdat tijdens de ondertrouw bleek dat de papieren van Lies niet helemaal in orde waren. Doordat ze als éénjarige baby in een Jappenkamp in Indonesië terecht kwam met haar moeder ontbrak haar geboorteakte. “Dit moest volgens de gemeentesecretaris van de toenmalige gemeente Hummelo en Keppel eerst geregeld worden. En of dat op tijd klaar zou zijn, was zeer de vraag. Dan konden we dus niet op de geplande dag trouwen. Met alle gevolgen van dien! Burgemeester Van Panhuys kwam op dat moment toevallig langslopen”, vertelt Lies, die het voorval nog als de dag van gisteren kan herinneren. “Hij vroeg zich richtend tot de gemeentesecretaris: ‘Wat is hier aan de hand?’ Toen hij hoorde wat het geval was, zei hij tegen hem dat hij er voor moest gaan zorgen.” Dat deed hij, waardoor de bruiloft door kon gaan en het kersverse echtpaar naar Azië kon vertrekken.

Werken in het buitenland
Het werk van Theo bracht hen beiden in vele landen, naast Singapore, onder andere Marokko, Saint Lucia en Congo. Lies deed in al die landen veel vrijwilligerswerk. “Met name in Afrika was dat hard nodig. Daar heb ik onder andere gezorgd voor hout besparende ovens, die onder andere gemaakt werden van koeienmest.”

Het echtpaar vestigde zich in Zeist toen hun drie kinderen, één dochter en twee zonen, de leeftijd hadden voor de middelbare school. “Als we in het buitenland bleven zouden ze naar een kostschool moeten. Dat wilden we niet, we wilden als gezin bij elkaar blijven”, vertelt Lies. Theo ging bij Sola werken, maar na vijf jaar tussen de messen, accepteerde hij weer een functie bij zijn oude baas. Hij koos voor een opleiding voor bierbrouwer, die hem en zijn vrouw weer naar het buitenland bracht. Uiteindelijk is hij gestopt via een afvloeiingsregeling: “De ‘oudjes’ moesten plaats maken voor de jongeren.”

Met de neus in de boeken
Theo en Lies gingen echter niet achter de geraniums zitten. In Laag Keppel begonnen ze een antiquariaat, gespecialiseerd in boeken. “De kinderen hebben er bijna een trauma aan overgehouden. Het was één en al boeken in huis”, zegt Theo. Klanten kwamen van heinde en ver naar hun zaak. Ze werden zo groot dat ze het werk met z’n beiden niet meer aankonden. Ze moesten eigenlijk iemand in dienst nemen. “We hebben toen alles in één keer verkocht.”

De verhuisdozen werden voor de zoveelste keer weer ingepakt om naar Zevenaar te vertrekken. Theo zegt lachend: “Op de vraag aan onze vaste verhuizer hier in de Achterhoek of ze niet eerst moesten opnemen wat ze moesten verhuizen, zeiden ze dat dat niet nodig was. Ze wisten wel wat voor huisraad we hadden. Ik zei dat we dan ook wel de offerte van de vorige keer konden gebruiken. Dat vonden ze een minder goed plan.” Tegenwoordig wonen ze in een aanleunwoning in Hummelo.

Sociaal bewogen en maatschappelijk betrokken
Het respect en de liefde naar elkaar toe is tijdens het gesprek zichtbaar en bijna voelbaar. Volgens Theo is het ‘geheim’ van hun standvastige huwelijk zijn Lies. Ze sputtert wat tegen, maar laat hem uitpraten. “Ze is een hele goede vrouw”, vervolgt Theo, “Ze hield en houdt me bij de les en houdt me bezig. Ze is heel goed in sociale contacten en is zeer betrokken. Van huis uit heb ik dat niet meegekregen. We hadden een grote familie, maar zochten elkaar niet op.” Volgens Lies is elkaar de ruimte geven heel belangrijk. “Theo liet me gaan. Mijn projecten waren in binnen- en buitenland eindeloos. Hij zei altijd dat ik als ik het wou, ik het moest doen.” Zo stond ze aan de wieg van het op de kaart zetten van Bredevoort als Boekenstad, zette ze zich als vrijwilligster in voor de asielzoekers in het AZC in de Kruisberg in Doetinchem en runden ze een eigen bibliotheek in de zaak FF naar Steef in Hummelo. Op het moment zitten ze beiden in de wol. Zij houdt zich bezig met spinnen en hij weeft. Ze voorzien onder andere hun kleinkinderen en aanhang van wollen sjaals.

Elkaar nodig hebben
Het paar heeft zes (achter)kleinkinderen. Twee van hen, studenten Pim en Tomas, zijn bij het bezoek van de burgemeester aanwezig. Vol interesse volgen zij het gesprek met hun grootouders. “We hebben heel veel projecten zien komen en gaan, wij maakten daar zelf ook onderdeel vanuit. Zij hebben ons door intensieve huiswerkbegeleiding door de middelbare school geloodst. Ze volgen ons nog steeds op de voet. Het is heerlijk om met ze te sparren.” Doelend op haar kleinzoons en de gasten die gezellig borrelen, zegt Lies: “We hebben elkaar nodig. Sociale contacten zijn heel belangrijk en de jeugd houdt ons bij de tijd.”