Schaftkeet
Het weiland op de hoek van de Veermansweg en de Steenderenseweg ziet er deze vroege zaterdagochtend wat verlaten uit. Er ligt al een bescheiden bult snoeihout, het begin van een paasvuur. Bij die bult staat een grote kraan met grijper. Voor de rest is er alleen een veewagen te zien. Die staat ogenschijnlijk wat verdwaald in het land, een klein stukje van de weg af. Ik kijk er vooralsnog van de voorkant tegenaan, maar het zal toch niet zo zijn dat ik in deze veewagen de mensen ga vinden met wie ik deze ochtend heb afgesproken? Het antwoord komt al snel, als ik eromheen fiets en vanaf de achterkant de wagen binnenkijk: jawel dus.
Een tafel in het midden, een stel stoelen eromheen, een klein kacheltje om het deze frisse maartse ochtend enigszins behaaglijk te maken. De koffie is klaar, er zijn zelfs dozen vol warme saucijzenbroodjes. De ene na de andere buurtbewoner meldt zich voor een nieuwe dag van hout inzamelen voor het komende paasvuur. Maar eerst dus: koffie. Ook een trouwe viervoeter is meegekomen, inclusief een bal om mee te spelen. Ik ben de pineut. Hoe vaak ik het balletje ook naar buiten schop, binnen vijf seconden staat de lieve labrador weer binnen, trappelend over de plank waarover normaal gesproken de koeien naar binnen lopen.
Deze veewagen doet tijdelijk dienst als schaftkeet, bij wijze van dak is er een zeiltje overheen gespannen. Het is een noodoplossing, want de reguliere keet van de buurtvereniging Bekveld ging eerder deze maand in vlammen op. Die stond opgesteld aan de Olde Kaste. De brand vond midden in de nacht plaats, naar alle waarschijnlijkheid aangestoken. Door wie en waarom? Daarnaar is het nog altijd gissen. Baldadigheid lijkt het meest aannemelijk. Triest is het hoe dan ook. En een flinke tegenvaller voor de buurtvereniging, want deze schaftkeet speelde door het jaar heen een belangrijke rol tijdens tal van Bekveldse activiteiten.
De waarde, die was vooral emotioneel. Dat zat 'm veelal in kleine dingen. Zo hing er in de afgebrande keet een ludieke prijslijst aan de wand, ooit bedacht door een inmiddels overleden Bekvelder: ‘Koffie: gratis. Thee: gratis. Bekers: 1 euro.’ Het lijstje is door een buurtbewoner opnieuw uitgeprint, om ’m nu in deze veewagen en straks in een nieuwe keet terug te kunnen hangen. Het is deel van het collectief geheugen, deel van de kracht van deze buurtvereniging.
Verhalen komen deze ochtend volop boven, er wordt geouwehoerd, gelachen, de koffie gaat nog eens rond. De keet mag dan verdwenen zijn, de sfeer is onverminderd gezellig. Er blijkt weinig nodig om in een buurtschap als deze de saamhorigheid tot bloei te laten komen, de band tussen deze mensen is diepgeworteld. Wat is het heerlijk om hier een klein moment middenin te mogen zitten. Over het verdere verloop van mijn zaterdag geen klagen, maar beter dan koffie drinken in een veewagen is het niet meer geworden.