Expositie ‘Bleke schaduwen’ in Galerie Zelhem

19 november 2025, 14:30 Cultuur

ZELHEM - In Galerie Zelhem is van 22 november tot en met 24 januari 2026 de expositie NUL NU te zien. Het is een expositie van de ‘Bleke Schaduwen’, een kunstenaarscollectief waarvan de leden met elkaar bevriend zijn sinds hun studietijd in de jaren zeventig aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Arnhem, nu ArtEZ geheten. Het werk in de expositie is een verrassende herinterpretatie van de Zero- of Nul-beweging, toen actueel tijdens hun studie. De opening van de expositie is op zaterdag 22 november 2025 om 17.00 uur in Galerie Zelhem aan de Burgemeester Rijpstrastraat 4 in Zelhem. De kunstenaars zullen hierbij aanwezig zijn en een toelichting geven op hun werk.

De Zero-beweging (internationaal) en de Nul-groep (in Nederland) waren vernieuwende kunstbewegingen. Kunstenaars wilden breken met de expressieve, emotionele stijl van de Cobra-beweging die daaraan voorafging. Ze zochten naar een nieuwe, ‘nulpunt’-achtige start voor de kunst, vandaar de naam Zero of Nul. 

De kunstenaars streefden naar zuiverheid, objectiviteit en eenvoud. Ze wilden kunst maken die niet draaide om persoonlijke emoties, maar om licht, ruimte, ritme en herhaling. Het ging om het waarnemen zelf: hoe materialen, structuur en licht samenwerken.

In plaats van verf en penseel gebruikten Zero- en Nul-kunstenaars vaak alledaagse materialen zoals spijkers, plastic, hout of lichtgevende lampjes. Hun werk had vaak een industrieel of seriematig karakter: denk aan herhaling van vormen, patronen of beweging. Bekende Nederlandse kunstenaars uit de Nul-beweging zijn Jan Schoonhoven, Henk Peeters, Jan Henderikse en Armando. De Zero- en Nul-beweging vormden een brug tussen de naoorlogse abstractie en latere stromingen zoals minimal art en conceptuele kunst. Hun nadruk op herhaling, licht en materiaalgebruik heeft veel invloed gehad op latere kunstenaars.

Kunstenaarscollectief ‘Bleke Schaduwen’ 
Jacques Blommestijn verzamelt materiaal, combineert dit en geeft er een suggestie van betekenis aan. Anderen zouden een stuk plastic, oude planken of een kookplaat weggooien. Hij ziet er echter onderdelen in voor zijn nieuwe installaties. Zijn werk richt zich op duurzaamheid en de rol ervan in de samenleving.

Het werk van Herman Hermsen is, zoals hij zelf zegt, altijd humoristisch. Veel van zijn sieraden beginnen als een speels commentaar op de glinsterende, weelderige juwelen uit het verleden. Altijd helder en beknopt van vorm, onderzoekt en herinterpreteert Hermans werk voortdurend wat sieraden en objecten betekenen, op zoek naar een speelse beeldtaal om zichzelf mee uit de drukken.

Gijs Verschoor maakt veelvuldig gebruik van symbolen en metaforen. Goed en kwaad, macht en onmacht, leven en dood, strijden en verbinden zijn steeds terugkerende thema’s in zijn werk. De materialen die hij gebruikt zijn zeer divers. Onder andere hout, gips, glas, tin, keramiek, brons, textiel en ‘objects trouvé’.

De onlangs overleden Ton Nelemans had een analytische inslag die loopt als een rode draad door zijn werk. Daarnaast is het element water een belangrijke inspiratie door de weerspiegeling van het wolkendek en van al het andere dat boven ons is. Deze fascinatie komt tot leven in vlekkerige lichtdonker partijen en het grover worden van de structuur als de wind meespeelt.

In de loop van de jaren heeft Ton van der Laaken indrukken verzameld van verschillende manieren waarop licht zich manifesteert in lege ruimtes en deze in verschillende media tot uitdrukking gebracht. Tijdens zijn verschillende reizen fotografeerde hij het licht in lege ruimtes. Vanaf 2016 werkt hij aan ‘mindspaces’ die de geest thuisbrengen.

Marcel Alberts maakt associatieve, niet-abstracte beelden die schuren met de werkelijkheid. Kenmerken van zijn werk zijn herhaling en variatie. Hij tekent of schildert vaak hetzelfde onderwerp meerdere keren. Hij combineert traditionele tekenmethoden met digitale hulpmiddelen om zijn kunstwerken te creëren.