Felix
Opinie‘Een absoluut dorpsicoon is heengegaan’, zo staat er te lezen op de Facebookpagina van de plaatselijke kroeg. Daar is geen woord aan gelogen. Gaat het over Felix, dan gaat het over een Hengeloër in hart en nieren. ‘Takkie’ – een afgeleide van zijn achternaam – is bepaald geen grijze muis, heeft een uitgesproken karakter. Maar bovenal is deze ‘levensgenieter’ een begrip omdat hij zijn leven lang veel en vaak onder de mensen komt, of dat nou in de vroegere drogisterij is, op straat, in het café of in de supermarkt.
Die drogisterij aan het begin van de Ruurloseweg draagt de naam van de vrouw waarmee hij een groot deel van zijn leven deelt: Marianne. Felix staat er zelf ook in de winkel. Ik hoor er dezer dagen velen over vertellen. Over hoe gezellig het er in die jaren is, een warme ontvangst, bij elk bezoek een praatje. Heerlijk schepsnoep ook. Pal naast de zaak blijft Felix altijd wonen, in het hart van het dorp. Fiets je erlangs, dan steekt hij steevast de hand op. ‘Hij kon soms nors ogen, maar was uiterst vriendelijk’, hoor ik een dorpsgenote zeggen. ‘Een echte gentleman.’ Precies zo is het.
Zelf ken ik Felix vooral uit de tijd dat ik in één van de Hengelose supermarkten werk. Daar komt hij iedere dag, vaak meerdere keren. Aan de koffietafel is hij vaste klant. Op de winkelvloer is het in het passeren veel ouwehoeren, niet zelden over voetbal. Onze chef is Ajax-man, Felix juist hartstochtelijk supporter van FC Twente, dat in 2010 het kampioenschap pakt, met Bryan Ruiz en Theo Janssen. Zijn dagelijkse rondgang door de supermarkt wordt voor Felix een glorietocht. In de jaren die volgen, blijf ik hem er altijd zien. ‘Hij was één van de leukste en gezelligste klanten’, schrijft een huidige supermarktmedewerkster in een reactie.
Ook bij de krant is Felix een begrip. Dorpelingen kunnen advertenties en berichten voor Contact jarenlang bij hem aanleveren, dan komt het goed. Regelmatig gaat hij ook zelf voor advertentieverkoop de boer op. Veel verandert vijf jaar terug, na een ernstig verkeersongeluk. Al doet het goed om te zien dat Felix weer de gang naar het café maakt, op een steenworp afstand van zijn huis, biljarten doet hij er graag. ‘Papa kwam het liefst bij jullie’, schrijft zijn dochter onder het bericht van De Zwaan. Nu is de condoleance in het café, evenals de uitvaart. Misschien niet geheel gebruikelijk, maar wel passend bij Felix, helemaal op zijn manier.
Er is een prachtig wielergedicht dat zegt: ‘Renners sterven niet, ze verdwijnen alleen maar uit het zicht.’ En: ‘Zij gaan in duizend hoofden door.’ Zo is het met Felix ook. Hij is er niet meer, maar ergens zal hij er altijd blijven, omdat hij er altijd was. Velen zullen hem in gedachten nog tal van keren zien plaatsnemen in de kroeg, de supermarkt zien binnenwandelen of op de hoek voor zijn huis in het straatbeeld zien verschijnen, enthousiast groetend, voortlevend. Als deel van het dorp, het dorp dat hem zo ontzettend lief was.
