De Cocksdorp

Heerlijk om de naam van dit dorp op Texel hierboven te kunnen schrijven, want ik mocht het tijdenlang niet vertellen. Dat zit zo: sinds enkele jaren bouw ik regelmatig een vakantie om ons vriendenweekend heen, zo ook nu. Het maakt het voor mij mogelijk om zo’n weekend op enigszins aangepaste wijze – met een eigen, rustige plek – toch mee te maken. Maar de locatie van deze vriendentrip blijft steevast geheim tot de vrijdagochtend van vertrek. 

Dit keer dus Texel. Een flinke reis vanuit de Achterhoek, het zou mijn langste autorit in vijf jaar worden. De complete rit in één keer maken, inclusief de boottocht, dat zie ik niet zitten. Daarom zoek ik voor een tussenstop een bed & breakfast. Ik kom terecht in het Noord-Hollandse dorpje Zuidermeer, niet ver van Hoorn. Ook vlakbij het dorpje Wognum, waar ik me helemaal thuis voel in eetcafé Stam, alle dagen van de week open, van alle markten thuis. 

Onderweg op de fiets naar Wognum maak ik een eerste foto voor in de vriendenapp. Het is een oer-Hollands plaatje van een kaarsrechte weg met aan beide kanten water, veel groen en een weids uitzicht. De jongens halen direct de modernste AI-technieken uit de kast om erachter te komen waar deze foto gemaakt is. Het Groene Hart, Friesland? Een gok op basis van boerenverstand: omgeving Purmerend. Dat is in de buurt, nog geen half uur rijden van Zuidermeer.

Ondertussen mag ik niks vertellen over de schitterende bed & breakfast in een omgebouwde stolpboerderij, karakteristiek voor dit deel van het land. Als ik twee dagen voor aanvang van het vriendenweekend de overtocht naar Texel maak, moet ik helemaal oppassen. Mijn eerste keer op dit eiland nota bene! Tot dit moment was ik enkel op Schiermonnikoog geweest. Al komt de teller snel op drie, want donderdag maak ik een dagtocht naar Vlieland. 

Die gaat deels per boot, daarna met de Vliehors Express, een tot bus omgebouwde legertruck die je over de zandvlaktes van het westelijke deel van de Vlieland naar de bewoonde wereld rijdt. Wie op de kaart kijkt, begrijpt direct waarom ze het hier ‘de Sahara van het Noorden’ noemen. De heenweg is al schitterend, te midden van tal van zeehonden, maar op de terugweg zie ik ineens iets heel onverwachts: een shirt van toerclub Keiaosers.

Dit zijn dorpsgenoten! Zij maken de omgekeerde route. Terwijl hij bezig is om ook zijn vrouw met de fiets veilig van de boot af te helpen, sta ik ineens achter hem. ‘Ha Johan!’, roep ik door de wind. Hij kijkt mij met grote ogen aan: ‘Luuk!?’ Een onwerkelijk moment, op deze immense zandvlakte. Een Duits meisje maakt snel een foto. Die zou ik graag doorsturen naar mijn kameraden, maar ik kan er pas 24 uur later over vertellen. Dan zitten we samen aan een (alcoholvrij) biertje in De Cocksdorp, door niemand geraden.