Zwembadvrijwilligers

Op de betonblokken aan de zijkant van één van de Hengelose supermarkten zitten drie jongens, leeftijd basisschool. Het is dinsdagmiddag, de zon staat hoog aan de hemel, de temperatuur overstijgt de 30 graden. Hier is een stukje schaduw. ‘Hé, ben jij niet de opa van…?’, vraagt één van de jongens aan een passerende iets oudere dorpsgenoot. De naam kan ik niet verstaan, maar die klopt wel. Want de man houdt halt, hij is inderdaad ‘de opa van’. Er ontstaat een gesprekje: ‘Moeten jullie niet naar het zwembad?’

De drie schudden het hoofd. Het zwembad is deze middag niet geopend. ‘Te weinig medewerkers’, klinkt het. Ik moet denken aan een bordje, dat in het verleden bij zwembad Het Elderink op de balie stond. ‘Bij gebrek aan personeel werken hier mensen’, stond erop. Destijds drong de achterliggende boodschap nog niet geheel tot me door. Ik dacht alleen maar: en wát voor een mensen. Mensen als badjuffrouw Marian en badjuffrouw Marga, ze waren bijna iconisch, deel van dit zwembad. Dat zij feitelijk in dienst waren van de gemeente, daar stond je als kind nooit bij stil.

Bij de openingstijden hoefde je ook niet al te veel na te denken. Het zwembad was bijna altijd open, behalve op maandagmorgen. We gingen ook heel vaak, zelfs als het slecht weer was. Een bui kon je gewoon afwachten in de kleedkamers, totdat je misselijk was van de schuimblokken. Alleen bij onweer, dan moest je naar huis. Maar met een beetje geluk kon je dan ’s avonds nog even gaan, dan scheen vast weer de zon, dan stond de deur hier weer open. 

Tegenwoordig zijn de openingstijden veel beperkter. Logisch ook, want vrijwilligers moeten de boel draaiende houden. Is het lastig om die vrijwilligers te vinden, dan beter het aantal openingsmomenten wat inkrimpen om het samen toch behapbaar te houden, zo is de gedachte. Dan is het ook hier en daar mogelijk om iets extra’s te vragen, in te spelen op héél mooi weer. Tropische dag? Extra open!

Zo gaat het niet alleen in Hengelo, zo gaat het ook in de omliggende dorpen met een (openlucht)zwembad. Overal is de inzet van dorpelingen nodig. ‘Gemeenschapszin is onze drive’, zo luidt het motto van de beherende stichting in Hengelo. Het lukt inmiddels alweer vele jaren, toch is het allesbehalve een vanzelfsprekendheid. Sterker nog: de roep om extra vrijwilligers lijkt alsmaar sterker te worden.

Misschien staat het bordje er nog, ik kom er niet vaak meer. Maar die mensen, die zijn meer dan ooit hard nodig. En mensen zijn druk, ouders van jonge kinderen al helemaal. Het zwembad tot prioriteit maken, dat is een uitdaging van de bovenste plank. Hulde aan degenen die hiervoor blijven strijden. Want kinderen die de zomermiddag doorbrengen op de betonblokken bij de supermarkt, omdat er geen zwembad meer is? Dat zou dood- en doodzonde zijn.